C34016FF-5930-44AB-80B4-C6CCBE55C6E2

Middelbare school Valentijn

Middelbare school Valentijn.

Volgens mij krijgt iedereen nu gelijk dat gevoel over zich heen. Het is vrijdag. De school gonst en sist en ontploft straks in de eerste pauze. De school zweet een beetje. De posters op de kluisjes schreeuwen liefde. “Stuur jouw Valentijn een roos!”

Je hebt het gedroomde “Fred en George” duo, (van Harry Potter) die allemaal rozen hebben ingekocht en die in de klassen gaan bezorgen. Ze zitten allebei in de hoogste klas, en hopen later een bedrijf te beginnen. Ze beloven de zender dat ze niks zeggen aan de ontvanger. Alleen de roos met een klein gedichtje.

Hoe reageert zo’n middelbare school nu? Al die hormonen spatten uit zijn voegen toch? Van die vrienden/vriendinnen die vrienden dwingen iets te sturen. De mooiste meisjes krijgen ontzettend veel rozen en nemen die met alle egards in ontvangst. De stoerste gasten staan zeer ongemakkelijk met die roos en weten niet wat ze ermee moeten. Weggooien?

Ik was vroeger verliefd, wauw. Op de middelbare school, brugklas, was een beeldschoon meisje, waar eigenlijk elke jongen verliefd op was; Jessie. Maar ik stuurde geen kaart, nee. Ik stuurde geen roos! Nee, ik bedacht iets anders. Ik moest weer origineel zijn. Achteraf had ik beter een kaart kunnen sturen.

Een vriendin van mij heet Roos, en zij is op 14 februari jarig, Miss Valentine. Zij was vriendinnen met Jessie. Dus het plan van ons was om op mijn verjaardag een aantal gasten uit te nodigen, waaronder Roos, zodat zij Jessie mee kon nemen. Zo gezegd, zo gedaan.

Bij mij thuis had ik absoluut geen programma voorbereid. Lekker improviseren dus. Het werd doen durf of de waarheid. Ik koos waarheid en ik kreeg van Jessie de vraag: “Hoe lang is je lul?” 

En ik zeg: ”Ik heb geen idee!?”
“Dan moet je het opmeten”

Het ging ineens zo snel allemaal. Ik pak mijn etui, haal mijn geodriehoek eruit en loop richting de badkamer. Ik meet in drie verschillende hoeken mijn kleine gozer en loop terug naar de groep. Vol trots zeg ik: “3,5 cm”.

Dit was mijn vonnis. De hele groep begint aan een lachsalvo en ik begrijp er helemaal niks van. Door wat navraag te doen bleek dat het niet zo groot zou zijn. Niet gek ook, ik was 12 niet opgewonden en niet volgroeid. Ik vroeg aan de groep of ze hun mond wilde houden, maar op maandag kreeg ik van iemand die er niet bij was opeens: “3,5 cm!” naar mijn hoofd. Het heeft me niet veel gedaan.

Het enige wat ik wist is dat ik eerlijk ben geweest. Ik heb de waarheid gesproken. Dat gaf me een goed gevoel. Op Jessie was ik niet meer verliefd. Ze kon mij gestolen worden.

Hoe zou het nu op mijn middelbare school zijn!? Zijn de Fred en George types al druk in de weer? Schieten de rozen door de klassen? Waar ik nu ineens aan denk, is aan mijn ouders die dit stukje hebben gelezen. Ze kunnen trots zijn op hun eerlijke zoon. En ik ben trots op hen!

En voor mijn Valentijn, mijn prachtige vriendin Tu-Linh: Ik hou van je!

Tot volgende week,

K.

Deel dit bericht